Deeltjesvertrager

Kortschrift

Maerlant Poëzieprijs

with 3 comments

Thema : Eiland

Quade Saterdach

Nooit zag ik de vliedberg zo
vastbesloten uit het water rijzen
hoe hij mij lokt – ik moest wel gaan
er is geen land meer te bezeilen.

Nu de maan zwaarder weegt dan de zon
heb ik me naast mijn schaduw te ruste gelegd.

In deze nacht zing ik mijn koralen
ruw en onkenbaar als de oceaan.

Hier slechts een boom waarin de vogel schuilt
met ogen van smaragd en vlammende veren
die draait en roept – hier, hier
een mens onder de mensen.

Written by deltaking

26 augustus 2021 at 5:38 pm

Geplaatst in Poëzie

Salomé 1923

with one comment

Salomé is een eenakter van Oscar Wilde over hoe Salomé gevraagd wordt om voor Herodes Antipas te dansen in ruil waarvoor zij van hem mag verlangen wat zij wil. Zo geschiedt en ze eist als beloning het hoofd van Johannes de Doper.

In 1923 werd het door Charles Bryant verfilmd waarbij gezocht werd naar homoseksuele acteurs ter ere van Wilde.
Bij toeval kwam ik deze stomme film tegen op Youtube maar nu was er prachtige muziek opgezet door Charlie Barber. Het is zeer interessant om zijn website te bezoeken. (https://charliebarber.co.uk/profile/)
Zo kwam ik ook terecht bij zijn samenwerking met Agnes Bernelle. Wartime secret agent, cabaret legend, crochet artiste extraordinaire, and ireland’s oldest punk…
Ook haar website is een ontdekking waard.. (Elvis Costello, Gavin Friday enz)

Maar vooral, kijk en luister maar eens naar dit prachtige fragment :

Written by deltaking

11 mei 2021 at 8:56 am

Geplaatst in Ook nog..., Schoonheid

Openbaring

with one comment

Hoe koelbloedig je schoonheid oogt onder
de dikke winterjas. In de tussenlaag wil ik
condenseren tot je ademen vast vriest en
ik moet krabben om je te zien.


Uit ijs gefiguurzaagd verschijn je met
niets anders dan jezelf als wolk.
Als ik je aanraak zal mijn huid barsten
en verbranden. Dichterbij in de gloed wil ik
van smelten naar versmelten tot je uitstoot en
wij lava zijn die stroomt door onze eigen aderen.


Waren we maar koud of heet.
We spuwen woorden uit onze mond
schuren onze lippen breken onze tong
lichaam op lichaam dag na dag.
Rug tegen rug spijkeren we
onze kleine pijn genadeloos dicht.
Fais dix pas, demi-tour, et tire.

Written by deltaking

4 mei 2021 at 12:16 pm

Geplaatst in Poëzie

De Eenzame Uitvaart

with 3 comments

Het zou in deze tijden onmogelijk moeten zijn dat er nog mensen zijn die in totale eenzaamheid het tijdelijke voor het eeuwige wisselen. Sommigen liggen dagen, soms weken tussen die twee werelden, soms al onopgemerkt aan de ene zijde, tot de geur van de eenzaamheid de buren begint te storen. Niemand die hen mist, niemand die naar een zakdoek grijpt om een eventuele traan te plengen, niemand die even uit de waan van de dag opkijkt, niemand die op een koude dag het ploffen van wat aarde op de kist hoort.
Tijdens hun leven al heeft het hen ontbroken, al dan niet zelfgezocht, dat speelt geen enkele rol, aan wat humane warmte, aan een bewijs van bestaan.
Nu het gapende gat hen wacht zijn ze zo mogelijk nog meer alleen. Het lijkt alsof ze weggemoffeld worden, of hun naam uit de geschiedenis wordt weggevaagd.
Natuurlijk kan poëzie de wereld niet redden. Redden van wat en is de wereld wel te redden?
Maar een streep schoonheid biedt troost en dat is wat mij in het project De Eenzame Uitvaart zo diep ontroert. Dichters begeleiden de eenzame doden naar hun graf. Op de website is een verslag te lezen over wie de dode was en hoe de begrafenis alsnog een eresaluut is voor de vergeten sterveling.

Op maandag 23 april 2012 bracht Menno Wigman het volgende gedicht :

Aarde, wees niet streng

Aarde, hier komt een eerzaam lichaam aan
waarin een magistrale zon is opgegaan.
Achter de ogen scheen een zomermaand,
het middenrif liep vol zacht avondlicht
en bij de hartstreek rees een tovermaan.

De handpalm voelde water, streelde dieren,
de voeten kusten stranden, kusten steen. Inzicht.
Er sloop vreemd inzicht in het hoofd, de tong
werd scherp, er huisden vuisten in de vingers
en de hand bevocht brood, geld, eer, seks, licht.

Je kunt er heel wat boeken over lezen.
Je kunt er zelf een schrijven. Aarde, wees niet streng
voor deze man die honderd sleutels had,
nu zonder reiskompas een pad aftast
en hier zijn eerste nacht doorbrengt.

Het verslag kan je hier lezen :

http://www.eenzameuitvaart.nl/eenzame-uitvaart-144-amsterdam/

Belgische versie :

http://www.eenzameuitvaart.be/

Na de dood van Menno Wigman :

Nummer 144

Moeder aarde, open je schoot opnieuw
het verspilde kind komt thuis.
De grimmigste maand strooit zijn donker licht
over de dodenakker van St. Barbara
en in de bomen knipoogt het Vinkenoog.

Wie je was, vanwaar toch die verlatenheid,
de zon die stijlvol in je onderging, woorden,
het vermoeden van gedichten, iets met
appelboom en bankjes, warme lange dagen
die na de lente branden van geluk.

Hoe mooi zijn de herinneringen, Curaçao,
het eiland dat ik nooit bezocht, of Amsterdam,
gure schoonheid die de harten breekt,
tot tweemaal toe en dan fataal.
Moeder aarde, open je schoot opnieuw.

Written by deltaking

19 februari 2021 at 9:40 am

Geplaatst in Poëzie

Tagged with

De oversteek.

leave a comment »

Het huis waarin wij wonen, de aangrenzende tuin,
we zochten naar verbinding, en inderdaad
de dunne haag gesloopt, onder de gemene grond
groeven wij een tunnel,
samen.

En in deze tuin van Eden de man
van de vrouw, aan zijn spit gekluisterd,
zonder teken van verzet
of verplichting, slechts
berusting in de schoonheid van de dag.

De gloed van het vuur via zijn ogen,
om zijn mond het geprevelde gebed,
blijf wat langer, we zijn elkaar,
dit doen we vaker.

Zonder spijt, we wisten van het vallen van de nacht,
van het doven van de sterren.
Wij zijn het huis waarin wij wonen.

Written by deltaking

8 februari 2021 at 3:37 pm

Geplaatst in Poëzie

Tagged with

Lisa

with 4 comments

Nu is je lichaam ontnomen aan het niets
als kind was je al doodgeboren
een moeder met armen als geweren
een vader waaraan je niet kon ontkomen
bedreigd en vertrappeld kindvrouwtje.

Of je gek was wou men weten
alsof iemand op jouw manier
een kindje op de wereld zet!

Meer dan vijftien lange jaren
naar de verkeerde kant van de deur gekeken
maar dat wist je, hoop ik, niet.

Nog even mocht je blijven
je foto in de krant
boze ogen door een goudgerande bril
net voor de wissel van de macht
kwam men je alsnog halen.

Wat een vreemde stoel.
Met draadjes?
When asked if she had any last words,
she replied, “No.”

Written by deltaking

27 januari 2021 at 9:25 am

Geplaatst in Poëzie

Eerste zang

leave a comment »



De inspiratie van de dichter

Vertel mij, Parnasside, hoe je vader
teder neerkijkt naar zijn negen dochters en zijn zoon
hij die de schoonheid en de orde
hoog in het vaandel draagt.

Daar waar op de hoge zangberg
de dichterlijke vervoering zich uit de rotsen stort
als water waarin de muzen kirrend baden
in de dan nog warme bron.

Hoe gevleugeld zijn hun gezangen
als een gouden paard verheven
in de harmonie der sferen.

Het galmend zingen van de nachtegaal
verdrijft het krassen van de eksters
uit de met gras begroeide vlakten van de Helikon.

En jij dan heerser van de zee
komt met de snelheid van de wind aangevlogen
op je gouden strijdwagen met van koperen hoeven voorziene paarden.

Uit Medusa’s bloed geboren met bliksem in het bloed
slaat Pegasus met zijn hoef en dwingt zo uit de stenen
de eerste druppels van de Hippocrene.

Onder de hyaden laven zich de dichters
tot woorden verschijnen van wijsheid
van schoonheid en van kracht.

Written by deltaking

23 januari 2021 at 6:12 pm

Geplaatst in Poëzie

Ik beken,

with one comment

de twijfels over de handelingen
met licht en de noodzakelijke duisternis.
Een deels bewandeld pad,
precies gemeten stappen,
wegzakkend in zompige modder.
Waar hingen mijn lippen
toen het water steeg?

Verward in doorgeknipte draden
en een weggevallen beeld, zie ik
een vage schaduw digitaal.
Wie nu niet spreekt wordt zonder dralen
voor een eeuwigheid op mute gezet.
Trouwens, waarom bel je niet
als ik opneem?

Ik ontken

De teloorgang van de handdruk,
het ontbreken van de steen,
de noodzakelijkheid in al zijn vormen
die zich nu, gehuld in zwarte gewaden,
in het denken infiltreert.

Ik beken dat ik ontken.
Alleen, vandaag heb ik voldoende moed
en draai ik zonder gêne
de spiegel naar u toe

Written by deltaking

20 januari 2021 at 1:04 pm

Geplaatst in Poëzie

Het weefsel der mensheid

leave a comment »

Een goede vriend maakt me attent op een pareltje van schoonheid.
Carlijn Kingma tekent kaarten, maar niet de kaarten zoals we die gewoon zijn.
De kaart navigeert ons niet door de wereld maar door de geschiedenis en de toekomst.
Mijn woorden zijn hier overbodig :
tijdens een audiotour van ongeveer twintig minuten neemt de cartografe u mee op een reis door de metaforenwereld van ‘Het weefsel der mensheid’

https://decorrespondent.nl/hetweefseldermensheid?fbclid=IwAR363gZE35hxKFNHfBrWf9gKbLBCx_GKn5a0pQJHs3o3feQ8JpFBXii718E

Written by deltaking

14 januari 2021 at 9:34 am

Geplaatst in Schoonheid

Hoopje

leave a comment »

Wie in zijn wens dat woord ontwaart
van toen de lente nog moest beginnen
verliest als schrijver al zijn zinnen
zijn letters zijn verbeurd verklaart.

Wat wij samen zouden overleggen
over zaad, plantgoed en voldoende mest,
over fris water dat de stekjes lest
niets nuttigs valt daarover nog te zeggen.

Het land staat vol met lege schuren,
geen kruid is tegen deze storm gewassen
oogsten zou nog even kunnen duren.

Het loopt hier voor geen anderhalve meter
witte handschoenen wapperen in de wind
misschien wordt het volgend jaar wel beter.

Written by deltaking

13 januari 2021 at 9:20 pm

Geplaatst in Poëzie

Prent van de week

Gertrudsdottir schrijft over de kunsten

RIEke

RIEke's moods of the moment

deintro.wordpress.com/

Uw introductie in muziek

Erato

Suus Cuique Crepitus Bene Olet

Dagboek van een roerloze reiziger

---------------------------------------------------------------------------De onvoltooid verleden tijd......Over gemis en verlangen----------------------------------------------------------------

HOOCHIEKOOCHIE

kroniek van een kamertjeszondaar

Running Currahee

Three miles up, three miles down.